سال ۸۴ بعد از سال ۸۱ یکی از اون بدترینها بود ولی با این حال نمی دونم چرا دلم نمی خواد ۸۵ شروع بشه. می خوام تو همین چند روزه قبل از شروع تعطیلات بمونم...

هیچ سالی انقدر قبل از شروع سال جدید بغض آلود و داغون نبودم... چه سالی بود...

ای کاش که جای آرمیدن بودی
یا این ره دور را رسیدن بودی
کاش از پس صد هزار سال از دل خاک
چون سبزه امید بر دمیدن بودی... چون سبزه امید بر دمیدن بودی... آره بابایی جونم... چقدر دلم برات تنگه... دلم می خواد جیغ بزنم بگم من بابام رو می خوام... من بابام رو می خوام...

خدا منو نادیده میگیره؟!!؟؟! خیلی خستم. دو روزه از سفر برگشتم و هنوز له و داغونم. جرعت اینکه به کسی واقعیت رو بگم هم ندارم. الان همه کلی فکرای رنگی می کنن ولی من هیچی نگفتم... گاهی هیچی نگفتن از دروغ گفتن هم دروغ تره. حتی گریه ام هم نمیاد...

چی کار باید کرد؟؟؟؟؟؟